GGZ wachttijden: "Ik wacht al een jaar op hulp, is dit normaal?"
- Kracht van Ervaring
- 17 feb
- 3 minuten om te lezen
Je meldt je aan. Je vraagt om hulp. Je wilt dat het beter gaat. Maar in plaats van een behandelplan, krijg je een wachtlijst.
Herken je dit gevoel? Dat je tussen de wal en het schip valt?
Ik kreeg de eerste 6 weken "korte termijn groepstherapie". Niet omdat het de beste oplossing was, maar omdat er een wachtrij was. Daarna had ik wekelijks een psycholoog voor een paar weken. En daarna? Drie maanden stilte. Ik heb in die tijd wel drie keer een verpleegkundige gezien, maar geen echte therapie.
Dan weer een paar weken wel. Toen moest ik 6 weken wachten voor een diagnostiek toets. De reden? Ze wilden dat ik een tijd 'nuchter' bleef. Logisch misschien voor de diagnose, maar wat doe je met je klachten in die 6 weken? En nu? Nu willen ze weer weken later een afspraak maken voor die diagnose.
Wat daarna gebeurt, is onduidelijk. Ik heb praktisch nog steeds geen therapie gekregen voor al mijn klachten. Ik snap niet of dit normaal is. Ik ben al bijna een jaar bezig.
Herken jij deze frustratie op de wachtlijst?
Als je dit leest en je knikt ja, dan wil ik je één ding zeggen: Je bent niet gek, de situatie is het wel.
Veel mensen die te maken hebben met GGZ wachttijden voelen zich precies zo. Je wordt van het kastje naar de muur gestuurd. De ene keer heb je contact, de andere keer val je in een zwart gat van administratie en wachtmomenten.
Het systeem is ingericht op diagnostiek en protocollen, maar jij bent een mens met acute pijn. Die kloof tussen wat jij nodig hebt (hulp nu) en wat de zorg biedt (hulp later), is waar de grootste frustratie ontstaat.
Waarom duurt het zo lang?
Zonder de zorgverleners tekort te doen, spelen er een paar factoren:
Capaciteitsproblemen: Er zijn simpelweg te weinig psychologen en therapeuten.
Gescheiden fases: Eerst diagnostiek, dan behandeling. Tussen deze fases val je vaak in een 'wachtmodus'.
Ziekteverzuim en verloop: Hierdoor schuiven afspraken eindeloos op.
Maar weten waarom het gebeurt, maakt het wachten niet minder zwaar.
Wat kun je doen terwijl je wacht op de GGZ?
Je hoeft niet stil te zitten tot die diagnose er is. Wachten in passiviteit kan je klachten juist verergeren. Het is belangrijk om overbruggingszorg te zoeken. Zorg die je nú helpt om het hoofd boven water te houden.
Hier zijn een paar stappen die je kunt nemen:
Blijf niet stil: Geef bij je behandelaar aan dat de wachtperiode niet werkbaar is.
Schakel je huisarts in: Vraag om ondersteuning via de POH-GGZ voor directe gesprekken.
Zoek lotgenoten en ervaringsdeskundigen: Soms helpt praten met iemand die het begrijpt meer dan wachten op een diagnose.
Overbrugging met Kracht van Ervaring
Waarom zou je alleen moeten worstelen terwijl er mensen zijn die jouw taal spreken? Bij Kracht van Ervaring geloven we dat je niet hoeft te wachten tot je 'officieel' geholpen wordt om steun te krijgen.
Ons aanbod is gericht op ervaringsdeskundigheid. Dat betekent dat je wordt begeleid door mensen die zelf weten wat het is om met mentale klachten te leven, om op wachtlijsten te staan en om de weg in de zorg kwijt te raken.
Wat biedt Kracht van Ervaring jou?
Direct contact: Geen wachttijden van maanden, maar ruimte voor jou nu.
Herkenning: Je hoeft niets uit te leggen over hoe frustrerend het systeem is; wij weten het al.
Kracht halen uit je verhaal: In plaats van focussen op wat er mis is (diagnostiek), kijken we naar wat jou sterk maakt.
Wacht niet langer op leven
Het is normaal dat je gefrustreerd bent. Het is niet normaal dat je een jaar moet lijden zonder adequate hulp. Pak de regie terug door ondersteuning te zoeken die wel beschikbaar is.
Ben je op zoek naar een veilige plek om je verhaal te doen, terwijl je wacht op de formele zorg?
Je hoeft dit niet alleen te doen. Er is kracht in ervaring, en er is hulp beschikbaar voordat die diagnose er is.
Opmerkingen